دل عاشق خبری سر داده است، خنده ی سبز سحر نزدیک است!
... و سحر سرزده خندید و جهان روشن گشت؛                                                                                                                             روشنی دامن گلدار زمین را پیمود، زندگی –هرچه بود و آنچه هست– گلشن گشت.
و سخن آغاز شد...
دوست می دارمت ای دوست! با تو سرشار از عشق است هرآنچه پیش روست!
به راستی سرچشمه ی روشنی کجاست؟ بهر چه می گستراند خود را اینچنین گرم و صبور، همه جا نور... ز چه اینگونه نشاط آور و شاد، دست در دست آسمان و باد، می خرامد هرجا..؟
ای "تو"ی قصه ی من، کس نمی داند لیک، تو خوب می دانی...
پرده ی هرچه که بود، سایه انداخته بود، روی من روی زمین، آسمان، دشت، سحر، حتی گل!
دست همچون گل تو آمد و بعد، پرده ی تیره ی خورشید کنار زده شد. با تو حتی بعدها، همه ی پرده های ظلمت رفتند، پرده ی خشم دلم، پرده ی حزن نگاه... و از آن پس با تو، نور ماند و شور ماند و عشق ماند... و تو ای گل، و تو ای یار، تو که لبخند زیبای خدایی در دل، تو که آغاز نشاطی، تو که تنها شعله ی روشن امیدی، آری... و تو ای دوست، و تو ای عشق...            
تو را دوست می دارم، نه بدانگونه که دوست داشتن گنجایش دارد، نه بدانگونه که دل آسایش دارد، یاد آن جمله ی آشنا افتادم، به راستی دوست داشتن چه رنگی است؟ از خودم پرسیدم، از تو... و چنان مبهم بود این ابهام بزرگ که به دنبال جواب افتادم.
ابتدا پنداشتم همه رنگ های خدا در آن جاریست،‌ عشق رنگین کمانی همه رنگ است؛‌ تا ابد در دل عاشق باقیست. اما نه، دوست داشتن رنگارنگ نیست، از گفته ی خود پشیمانم! حتما آن یکرنگ است و من از یک رنگی عشق تو پریشانم،‌ آری اینگونه است،‌ حال اطمینان دارم. و نگاهی از چهارچوب پنجره به بیکران زندگی دوختم، با خود گفتم شاید دوست داشتن به سرخی طلوع است، ‌شاید  آبی دریاست ،‌شاید سرخی دلهاست، سبزی دشت است... و همه رنگ ها را یک به یک در پس این جمله چیدم، ‌اما به جوابی نرسیدم... تا تو گفتی عشق بی رنگ است!‌ حق با توست،‌ عشق بی رنگ بی رنگ است. رنگ زلال آب،‌ رنگ بلور ناب، در هر دلی رنگ و شکل می پذیرد، ‌همه الوان به خود می گیرد.
دل من میوه ی سرخ نگاهت را چید و تورا یکدم دید،‌ سرخی لب هایت، ‌مشکی چشمانت... دلم از خوشی داشتن تو خندید؛ دیده دید و گوش شنید و من عاشق تر شدم...
ای بانوی رازها، فروزنده ی همه ی این ساز و گدازها،‌ زهرای من، ‌نغمه ی شاد آوازها،‌ تورا دوست می دارم.
عشق بیکران تو پر و بال همه ی پروازهاست... و نگاهت ای یار شوق پرواز دلم را آغاز...
تورا دوست می دارم به خم و تاب ابروی دلربایت ای عشق،‌ به پٕیچش زلف سیاهت،‌ گیسوت،‌ عمق نگاهت جانم... تورا دوست می دارم به نوازش مهربان باد در چمنزار دل و یاد ،‌به تلاطم خوشه های زرین گندم زیر افق آفتاب،‌ تورا دوست می دارم به سان عشق ماهی به دریا، ‌به سان شوق پرنده به پرواز،‌ به سان عشق بیکران یک مرغ عشق. تورا دوست می دارم به لطافت گلبرگهای بهاری، به عطر سیب،‌ عطر گل، ‌عطر ناب تن نازت...
تویی بال پرنده ی دلم، ‌تویی آب ماهی،‌ عطرگل... ای تو همه بهترین، ‌تورا دوست می دارم، ‌به عشق ناب هردومان،‌ به شرشر رود،‌ شاید سپید رود... به زلالی دلت،‌ به رویش پٕیچکی ناز ،  ‌به رنگهای شفق،‌ به برگهای بهار،‌ چهارفصل زندگیم تورا دوست می دارم،‌ تویی بود و نبود من،‌ تویی شوق وجود من،‌ عاشقانه تر از آنچه در عشق می گنجد، به حس لطیف زندگی،‌ به حرم نفسهای جانبخشت،‌ به نسیم صبحگاهی،‌ به سحر، سپیده ی صبح،‌ به شوق بزرکاران، ‌نم نم روشن باران ،‌ به زمین گرم جاده،‌ به نگاه مهربانت،‌ به خزان به برگ پاییز،‌ به شکوفه های گیلاس، ‌به دل ابر بهاری،‌ به محبت یک مادر، به حلاوت حضورت، به شکوه با تو بودن، ‌به همه صفات نیکوت،‌ به بلندای صداقت به صدای گرم و نازت،‌ به نجابت به بداهت کلامت...
تورا دوست می دارم، ‌آنگونه که دوست داشتن لیاقت و شایستگی بیان عشق بی پایان تو را دارد.
جان من،‌ ای عزیز دل و دیدگان من، ‌تو را از ازل تا به ابد، ‌از زمین تا آسمان،‌ از دیروز تا فردا، ‌از نشیب تا فراز، ‌همه شب، ‌همه روز، ‌همه جا،‌ همه حال دوست می دارم... به سرخی انار،‌ به آبی دریا،‌ به لایزال آسمان، ‌به سکوت شب،‌ به آواز بی ساز چلچله،‌ به گرمی و عشق آغوشت... به هرآنچه عشق را برمی انگیزد، ‌به هرآنچه لایق دوست داشتن است، ‌دوچندان بیشتر دوستت میدارم... عشق بی پایان من،‌ تو را با همین دل عاشق،‌ تا نفس دارم، ‌تا جهان هست و دی و خرداد می آید، تا جادوی ‌چشمانت بند بند وجودم را می لرزاند با عشقی بیکران با شوری بی خزان دوست می دارم.

[26 دی ماه 87 - تولدت مبارک عزیزم.]